Maarten Brinkerink

Naar aanleiding van het recente pleidooi voor een ‘volksopstand privacyschendingen’ van Sophie in ‘t Veld (D66) en de bekendmaking van het plan om politie en justitie toegang te geven tot de vingerafdrukken van álle Nederlanders schreef collega en mede-bestuurder van Stichting Open Media Björn Wijers een open brief gericht aan álle politieke vertegenwoordigers in Nederland, waaronder met name Fred Teeven (VVD):

De uitspraken van Teeven zijn schokkend. Als geen ander zou hij, gezien zijn achtergrond, het principe van ‘onschuldig tot het tegendeel is bewezen’ moeten erkennen en waarderen. Als zélfs voormalige leden van het rechterlijke apparaat in staat zijn tot dit soort zwart-wit uitspraken, dan biedt dit weinig hoop voor het bestuur van Nederland. Ik hoop dat u als politieke vertegenwoordigers mijn ongelijk zult bewijzen door de afkalving van de privacy in Nederland tegen te gaan. Als u nog twijfelt waarom dit van belang is, vraag u zelf dan eens af: Wilt u echt álles omtrent uw leven met onbekenden delen zonder dat u hierin een keuze heeft?

Bron: Livre

Gisteren werd het eindelijk – sinds mijn afstuderen in november – met een officiële ceremonie onderstreep: Maarten Brinkerink is Master of Arts (MA) in de Nieuwe media en digitale cultuur (Universiteit Utrecht)!

Een goede aanleiding om ook eindelijk mijn afstudeerscriptie CyberIndie: Digitale muziekcultuur en de veranderende muziekindustrie (PDF, 1 MB) aan mijn portfolio toe te voegen. Een fragment uit de inleiding:

De opkomst van digitale technologie heeft onze wereld veranderd. Veel van deze veranderingen bevinden zich momenteel nog in een overgangsfase. Desondanks resulteert met name de opkomst van het internet, zowel in de populaire media als in de wetenschap, hoofdzakelijk in een utopische visie met betrekking tot de (re)productie, distributie en consumptie van informatie en culturele uitingen. Vanuit een academische interesse in het (on)begrensde potentieel van de digitale cultuur en de specifieke rol van muziek(cultuur) binnen dit domein en een persoonlijke interesse in de ontwikkelingen rondom de muziekindustrie en de hedendaagse muziekcultuur, tracht dit onderzoek een genuanceerd en kritisch beeld te creëren van de veelbesproken en controversiële invloed van de opkomst van digitale technologie op de distributie en exploitatie van muziek. Dit zal gebeuren middels de volgende hoofdvraag:

Hoe beïnvloedt de opkomst van digitale technologie de distributie en exploitatie van muziek?

Deze hoofdvraag zal aan de hand van vier deelvragen worden beantwoord:

1. Hoe beïnvloedt de opkomst van digitale technologie de (re)productie, distributie en consumptie van muziek
2. Wat zijn de cultureel-maatschappelijke en politiek-economische implicaties van de huidige invloed van digitale technologie op de distributie en exploitatie van muziek?
3. Hoe beïnvloedt de opkomst van de open content-beweging de distributie en exploitatie van muziek?
4. Wat zijn de muziekculturele implicaties van de huidige invloed van digitale technologie en de open content-beweging op de distributie en exploitatie van muziek?

Bron: CyberIndie: Digitale muziekcultuur en de veranderende muziekindustrie

Vanwege tijdgebrek en een gematigde interesse verwijs ik jullie voor mijn mening over de ‘volledige bekentenis’ van Joran van der Sloot naar het artikel van Huub Wijfjes, dat komt redelijk in de buurt:

De zaak Holloway hoort eerder in dit rijtje sensatiezaken thuis dan in de De Vries’ eregalerij van grote zaken, zoals de Puttense moordzaak. Natuurlijk is het knap wat De Vries hier lijkt te presteren: via de verborgen cameratechniek lijkt hij een verdachte aan het praten te krijgen waarna hij de conclusie eenduidig trekt: ik heb de zaak-Holloway opgelost. Maar is het zo? En wat heeft hij dan opgelost? Het mysterie van het verdwenen lichaam en de doodsoorzaak van Holloway in ieder geval niet. De ‘volledige bekentenis’ van Joran van der Sloot geeft slechts vage informatie over de doodsoorzaak en diens beweringen over ene ‘Daury’ die het lichaam zou hebben gedumpt moeten eerst nog maar eens worden nagetrokken.

Bron: De nieuwe reporter

Vorige week maandag nodigde C. mij uit voor het concert van Coheed and Cambria in Tivoli. Ondanks het tegenvallende optreden, was het een gezellig avond. Daarom werd er na de tijd nog een biertje in Kafé België gedronken.

Toen ik een paar uur later eindelijk huiswaarts besloot te gaan en mijn handen in mijn jaszakken liet glijden – om te controleren of ik mijn sleutels nog had, een vast ritueel – vond ik de bovenstaande pasfoto. Nogal vreemd, omdat ik zowel de foto als het meisje nog nooit eerder had gezien!

Hoewel ik in eerste instantie vooral het gevoel kreeg dat ik in de maling werd genomen, heeft dit gevoel inmiddels plaatsgemaakt voor vertwijfeling. Ik heb werkelijk geen idee hoe de raadselachtige pasfoto in mijn jaszak is beland, maar ik vermoed dat het of in de garderobe van Tivoli of na de tijd in de kroeg moet zijn gebeurt. Ook weet ik nog altijd niet wie het meisje op de foto is…

Doet de foto misschien heel toevallig bij iemand een belletje rinkelen?