Computer games are – arguably – one of the most important emerging cultural expression of our time. That is why computer games should be one of the main subjects of our current academic (new) media studies programmes. Despite some great initiatives – like the International Journal of Computer Game Research – the academic world seems very reluctant to accept games as a ‘serious’ subject of academic studies and because of this research funding is spent mostly on researching more ‘traditional’ subjects.

That is why I – as a (former) game researcher – want to call to attention this open letter:

We the undersigned wish to register our investment in teaching and researching digital culture, computer games, artificial worlds, and social networks on campus. Accordingly, students in our classes, lectures, labs, and seminars pursue assignments in, and related to, computer technology, communications, and games, including but not limited to programming, play, modification, and experimentation. To those ends, we need to be reassured that the wireless and wired campus network can provide minimal latency for voice over IP and massively multi-player online games as well as other gaming interfaces.

P.S. Not convinced about the profound impact of computer games on our culture? Watch the beautiful documentary series I, Videogame on Discovery Channel!

via Gamespace

via VPRO 3VOOR12 

In de ogen van Ninke heb ik een zeer beperkte muzieksmaak, een verwijt waarmee zij mij telkens weer weet te teisteren. Overigens komt zij altijd met hetzelfde argument om haar misvatting te onderbouwen:

Het enige wat ik bij jou hoor is van die atonale gitaarherrie met theatrale klaagzang.

Ninke kan wel meer beweren, want een ingenieus Last.fm script van Anthony Liekens bewijst het tegendeel! En computers maken geen fouten...

via MOMI (een tijdje terug alweer)

AANVULLING: Volgens een script van Vincent Ahrend is mijn muzieksmaak - naast eclectisch - ongeveer 30% mainstream, ook leuk om te weten...

ook via MOMI

by Roy Maas

@Upcoming.org

Zie hier een volledige lijst van de concerten van Rise a Thousand.

Moederdag is wederom geruisloos aan mijn moeder voorbijgegaan. Ik moest hier aan denken toen ik tijdens mijn rituele zondagse zwerftocht op YouTube – deze keer naar concerten van relicore collectief The Spirit that Guides Us – het (prachtige) op haar naam gebaseerde nummer tegenkwam.

Opmerkelijk aan dit nummer is dat het geïnspireerd is door de gelijknamige hoofdpersoon van het sublieme Fucking Åmål, waarin ontluikende homoseksualiteit een hoofdthema vormt. Een interessant gegeven, aangezien het collectief haar christelijke geloofsovertuiging nogal expliciet uitdraagt. Maar mijn fascinatie voor TStGU komt dan ook voort uit de ruime interpretatie van/twijfel aan het christendom, die in de diepere lagen van hun muziek naar voren lijkt te komen.

Ik denk dat mijn moeder het filmpersonage overigens beter kan waarderen dan dit nummer, maar misschien zou een bos bloemen volgend jaar nog wel het beste zijn...

Dit weekend zag ik dat mijn zusje Female Chauvinist Pigs van Ariel Levy aan het lezen is. Doorgaans heb ik niet zoveel met emancipatoire stromingen en hun uitingen. Even kort door de bocht: In mijn ogen bereik je geen ‘gelijkheid’ door te blijven zoeken naar scheve verhoudingen en misstanden, om deze vervolgens tot vervelends toe aan de orde te stellen. Maar in dit geval moet ik toegeven dat het uitgangspunt van Levy haar boek mij nieuwsgierig heeft gemaakt: Doordat vrouwen zich steeds meer aan mannelijke standaarden en gedragsvormen conformeren is er in de Westerse samenleving een “bimbocultuur” in opkomst. Sterker nog vind ik haar observatie dat vrouwen deze ontwikkeling zelf maskeren, door te bewerken dat hun ‘bimbo-gedrag’ het gevolg is van keuzevrijheid en autonome verlangens.

De bovenstaande clip van een – door het immer vrouwvriendelijke AXE samengestelde – meidenband, die ik vandaag op het weblog van IN10 tegenkwam, is denk ik wel een mooie illustratie van waar Levy op lijkt te doelen. Heb je het boek al uit zusje?

by Jan Mulders