Afgelopen vrijdag deden wij samen met Sonologic mee aan de Digitale Pioniers broedplaats. Hier hebben wij heel web2.0-achtig Simuze.FM ‘gepitched’. En met succes, want wij waren aan het einde van de dag 5000 euro rijker!
Concreet betekent dit dat wij tot oktober wat tijd kunnen investeren in het ontwikkelen van een heus webradiostation voor Creative Commons-gelicenseerde muziek. Op dit station bepalen JULLIE welke muziek gedraaid zal worden!
Voor de mensen die wel benieuwd zijn naar mijn afstudeeronderwerp, maar waarvoor het teveel moeite is om mijn 74-pagina’s-tellende scriptie door te lezen; sinds dit weekend staat er een samenvattend artikel van mij over ‘CyberIndie’ op SYNC en Livre:
Later dit jaar verschijnt hetzelfde artikel ook als een gedrukte versie - waarschijnlijk met een reactie vanuit de ‘muziekindustrie’ - in de tweede editie van het Sex, Drugs & Rock ‘n’ Roll Highschool Magazine.
Deze maand komt het grootste muziekblad van Nederland dan eindelijk met een - nogal oppervlakkige en soms zelfs tendentieuze - duiding van de ‘emo’ jeugd/subcultuur, terwijl in Mexico de eerste rellen tegen ‘emos’ uitbreken:
“Het grappige is: mensen hebben heel lang geroepen dat het systeem alleen geschikt is voor kleine acts die door de gratis verspreiding van hun muziek hun naamsbekendheid vergroten. Nu zeggen ze het tegenovergestelde: je moet heel groot zijn om met zo’n actie weg te komen. Maar het album van Nine Inch Nails laat juist zien dat creative commons op elk niveau werkt.”
Het Nederlandse muziekplatform Simuze.nl verspreidt ter promotie van haar artiesten wederom een gratis downloadbare muziekcompilatie, deze keer voor het eerst in samenwerking met het nieuwe sociale netwerk MINDZ.com. Onder de noemer Mindz Music vol. 1 kunnen luisteraars gratis en legaal genieten van twaalf eclectische nummers, allen geselecteerd uit het gevarieerde aanbod aan Creative Commons gelicenseerde muziek op Simuze.
Gisteren werd het eindelijk - sinds mijn afstuderen in november - met een officiële ceremonie onderstreep: Maarten Brinkerink is Master of Arts (MA) in de Nieuwe media en digitale cultuur (Universiteit Utrecht)!
De opkomst van digitale technologie heeft onze wereld veranderd. Veel van deze veranderingen bevinden zich momenteel nog in een overgangsfase. Desondanks resulteert met name de opkomst van het internet, zowel in de populaire media als in de wetenschap, hoofdzakelijk in een utopische visie met betrekking tot de (re)productie, distributie en consumptie van informatie en culturele uitingen. Vanuit een academische interesse in het (on)begrensde potentieel van de digitale cultuur en de specifieke rol van muziek(cultuur) binnen dit domein en een persoonlijke interesse in de ontwikkelingen rondom de muziekindustrie en de hedendaagse muziekcultuur, tracht dit onderzoek een genuanceerd en kritisch beeld te creëren van de veelbesproken en controversiële invloed van de opkomst van digitale technologie op de distributie en exploitatie van muziek. Dit zal gebeuren middels de volgende hoofdvraag:
Hoe beïnvloedt de opkomst van digitale technologie de distributie en exploitatie van muziek?
Deze hoofdvraag zal aan de hand van vier deelvragen worden beantwoord:
Hoe beïnvloedt de opkomst van digitale technologie de (re)productie, distributie en consumptie van muziek
Wat zijn de cultureel-maatschappelijke en politiek-economische implicaties van de huidige invloed van digitale technologie op de distributie en exploitatie van muziek?
Hoe beïnvloedt de opkomst van de open content-beweging de distributie en exploitatie van muziek?
Wat zijn de muziekculturele implicaties van de huidige invloed van digitale technologie en de open content-beweging op de distributie en exploitatie van muziek?
Zojuist las ik net een interessant artikel van Richard Dijkstra, waarin onze hoge verwachtingen van de houdbaarheid van digitale informatie - zeer terecht - in twijfel wordt getrokken:
Vroeger haalde je je foto-albums uit de kast om herinneringen op te halen. Tegenwoordig starten we internet op en begint het allemaal bij YouTube, Picasa, Flickr, Hyves en andere online-diensten. Je hoeft zelfs niet meer op de koffie te gaan om de vastgelegde momenten met iemand te delen. Maar hoe is dat over 20 jaar? Is dan alles nog beschikbaar? En vooral: leesbaar?
Deze hilarische videoclip van The Kevin Costners - medehuurders van de oefenruimte van mijn (bijna) ex-band Rise a Thousand - laat wederom zien dat muzikanten tegenwoordig geen megabudget nodig hebben om zichzelf te promoten. Een leuk idee, creatieve vormgevers en natuurlijk een goed liedje volstaan. YouTube doet de rest! Toch?
